Sunday, September 6, 2015

ගිතය ලියවුනේ මෙහෙමයි 01- එදා මෙදාතුර කඳුලට විවරවූ - දෑස් පියන්පත් කවුළු වසා

අද ඉදන් අළුත් වැඩක් පටන් ගන්න හිතුවා...දැන් හැදෙන බොහොමයක් සිංදු වගේ නෙවෙයි ඉස්සර හැදුනු ගිත යම් තේරැමක්, අරැථක් තියෙනවා...සමහර ගිත ජිවිත අත්දැකිම්..මෙවැනි ගිත හැදෙන්න හේතුවන අත්දැකිම ඉදිරිපත් කරන්න හිතුව.හැබැයි මේවා මමලියපුවා නොවෙයි.කොහෙන් හෝ උපුටා ගැනිමක් බව කරුණාවෙන් සවකන්න.බලන්න පලවෙනියටම ලියන අත්දැකිම බලන්න...කොච්චර හිතට දැනෙනවාද කියලා

දවසක් සංගීත් නිපුන් සනත් නන්දසිරි මහත්මයව හම්බවෙන්න තරුණයෙක් එනව. දන්න විදියට දුම්රිය
පළක ස්ථානාධිපති කෙනෙක්. මේ කෙනා ගීයක පද පේළියක් ලියුව කඩදාසියක් සනත් නන්දසිරි
මහත්මයාට දීලා කියල තියෙනව
"මහත්තයෝ මේ මම ලියන අන්තිම
සින්දුව.මම අයෙත් සින්දුලියන්නෙ
නැහැ. පුලුවන් කමක් තියෙනවානම් ඕක කියන්න" කියල...
සනත් නන්දසිරි හොඳින් පැදි පේලිය
කියවල අහනවා
"ඇයි මේ වගෙ දෙයක් ලියන්න හේතුව" කියල.
පිලිතුර වෙන්නෙ
"ඕක මගෙ ඇත්ත අත්දැකීම" යන්න පමණයි...
මේ තරුණයා දහසක් බලාපොරොත්තු තියාගෙන තම පෙම්වතියට අසීමිත ලෙස ආදරය කරපු පෙම්වතෙක්.
ජීවිතෙ මොන ප්රශ්න ආවත් තම ආදරය හැර නොයන්න මේ දෙදෙනා ගිවිස ගන්න ඇති. ඒත් මාපිය
පාර්ශවයෙන් මේ දෙන්නට කිසිම බුරුලක් හමබවෙන්නෙ නැහැ. දෙමව්පියන්ගේ බලපෑම නිසාම මේ
තරුණියට සම්බන්ධය නවත්තන්න වෙනවා...
ප්‍රෙමයේ නාමයෙන් සිදුවුනු පොරොන්දු තමා අතින්ම කඩ කෙරෙනකොට ඒ වරද තවත් ඉවසා දරාසිටින්න
ඇයට බැහැ. අපේක්ෂා භන්ගත්වය උපරිමයි. අවසන් ප්‍රතිඵලය වෙන්නෙ තමාට තවදුරටත් පොලෝ තලයෙ
ජීවත් වෙන්න ඇති අයිතිය තමන් විසින්ම උදුරා ගැනීම....
ඔව් තරුණිය සියදිවි නසා ගන්නවා..!
මේ පෙම්වතා මේ කිසි දෙයක් දන්නෙ නැහැ. ඇත්තම කිව්වොත් ඔහුත් ඇයගේ ගෙදර හා සම්බන්දයක්
තිබිලා නැහැ. ඒත් හදිස්සියේම තරුණියගෙ පියා මොහුට වහාම එන්න කියලා පණිවිඩයක් එවනවා. මොහු
ඒ වෙලාවෙ අතිශය ප්‍රීති ප්රමෝදයට පත් වෙනෙවා.මොකද කියනවා නම් ඔහු හිතාගෙන ඉන්නේ මේ
කතාකරන්නේ කාලයක් තිබ්බ විරෝදකම් අහවරක් කරලා කැමැත්ත දෙන්න තමයි කියල.
ඒත් ගේ ඉස්සරහ සුදු කොඩි..!
තරුණයාට මතක් වෙනෙවා පෙම්වතියගෙ ආච්චි ගොඩක්ම වයසයි කියල. ඔහු ගෙට ගොඩ වෙන්නෙ තම පෙම්වතියගෙ මියගිය ඥාතියාට ගෞරව කරන්න...
ඒත් ඔහුගේ ජීවිතය හා බැඳිච්ච දෛවය ඔහුට කොච්චර අකාරුණිකද කියනව නම් ඔහුට අවසන් ගෞරව
දක්වන්න වෙන්නෙ
තාමගෙම ආදරණීය පෙම්වතියට.
ඒ වෙලාවෙ ඔහුගෙ සිතට ඇතුළුවන හැඟීම් සමුදාය
තමයි මේ විදියට ගීතවත් වෙන්නෙ...


එදා මෙදාතුර කඳුලට විවරවූ - දෑස් පියන්පත් කවුළු වසා
ළයේ ගලා ගිය සෙනේහයේ සුව - සිනා පෙරූ රත් දෙතොල පියා...
මිලාන වී ගිය රෝස කුසුම් පෙති
කම්මුල් සුදු මැලි පාට පොවා
දෑත ළයේ බැඳ අවසන් ගමනට
සොඳුරිය මට නොකියාම ගියා...

දැස් කවුළු පත් පලා කඳුළු කැට
වැහෙද්දී මගේ දෑස් අගින්
කාත් කවුරුවත් වෙතත් හිතයි මට
පාත් වෙන්න ඔය මුවට උඩින්...
ඈත්ව යන්නට සමුගෙන කවුරුත්
ඔබෙ මුව දොවතත් සුවඳ පැනින්
මාත් මගෙ හිතටත් ඔබ සුවඳයි
ඈත්නොවේමැයි ඒ සුවඳින්...

ඊයේ ඉපදී අද මිය යන්නට
පෙරුම් පුරාගෙන උපන් ළයේ..
හීයේ වේගෙන් අහස උසට බැදි
ආදර ලොකය හෙටත් තියේ....
ඒත් ඉතින් දැන් සොඳුරියෙ ඔබ නැත..
ඇයි මේ ලොව මා තනිව ගියේ...
ආයේ දවසක එක හිත් ඇත්තන්..
වී අපි ඉපදෙමු එකට ප්‍රියේ..

මෙම ලිපිය උපුටා ගත්තේ මුහුනුපොතේ සුවී පළකල ලිපියකින්

Reactions:

1 comments:

  1. අලුත් පටන් ගැනීමට සුභ පැතුම්...... අගෙයි.....

    ReplyDelete